Dag 4

Nadat we een keer wakker zijn geworden van de hitte (dus airco aan) en daarna een keer van de kou (dus airco weer uit), worden we om kwart voor 6 wakker omdat we uitgeslapen zijn. Toch weer een kwartiertje later dan gisteren 😁.

Om 6.20 uur rijden we weg om naar de Christoffelberg te gaan. We vullen daar het verplichte formulier in, kopen onze toegangskaartjes en rijden naar de parkeerplaats voor de bergbeklimming. Daar staan al best wat auto's, dus er zijn al genoeg mensen onderweg naar boven. 

Het begin gaat prima, nog redelijk vlak qua pad en wat glooiend omhoog. Vrij snel komt er een jonge man, we denken een militair, naar beneden, die zo'n beetje rent en springt, terwijl er dan al genoeg stenen en rotsen zijn waar je op moet stappen en zo. Knap hoor! Een stuk verder komen er twee naar beneden, zelfde types, die ons op het hart drukken veel te drinken en het rustig aan te doen. "Want het is geen wedstrijd!" Inmiddels is het pad al een stuk minder pad, dus we waren al voorzichtig, maar we knopen hun goede raad wel goed in onze oren. Hoe verder we komen, hoe meer het klimmen wordt en geen lopen. Ik merk het aan mijn hoofd, ik word steeds duizelig en misselijk en dan stoppen we weer even. Een beetje water en een stuk eierkoek en dan gaan we weer. Na ongeveer een half uur zijn we halverwege (dat staat op een rots 😁) en ik begin me langzaam af te vragen of dit wel zo slim was. Ik krijg steeds sneller last van duizeligheid, ondanks de drinkpauzes, en ik ben een beetje bang dat mijn hoofd deze druk niet aan kan. 

Als we bij een bankje komen en daar even rusten, besluit ik niet verder te gaan. Ik hoef niets te bewijzen, het is geen wedstrijd en mijn gezondheid gaat voor. Daarbij ben ik al best ver gekomen en daar ben ik ook blij mee. Ook hiervandaan is het uitzicht al mooi. Will gaat door, zo ver is het niet meer, horen we van afdalers, maar het is wel het moeilijkste stuk. Ik blijf zitten en niet veel later komt er een Duitse vrouw naast me zitten, die een heel klein stukje verder is gegaan, maar toen hetzelfde dacht als ik. We kletsen over vakanties en voor we het weten komen eerst Will, en daarna haar man en dochter er weer aan. Will is blij dat hij doorgezet heeft, maar ook blij dat het gelukt is, want het laatste stuk was echt moeilijk. 

We gaan weer naar beneden, wat prima gaat met mijn hoofd, maar wat minder prima met zijn knieën. Rustig aan dus gewoon en uiteindelijk staan we precies 2,5 uur na vertrek weer bij de auto. Totaal doorgezweten, maar wel voldaan. We besluiten gelijk naar huis te gaan, want het zwembad lonkt wel heel erg nu 😇.

As en Rien hebben een lekkere ochtend gehad, broodjes halen, ontbijten, afkoelen, beetje lezen... Tussen de middag maakt Rien tosti's voor ons, daarna koelen we nog weer lekker af en dan lopen we naar het restaurant hier, dat aan het water ligt. We drinken wat en dan gaan As en Will snorkelen. Rien en ik blijven lekker in de schaduw zitten, met een koel drinkie en een snack 😎.

Na een tijdje komen de snorkels weer bij ons zitten en drinken en snacken we nog wat, tot we allemaal toe zijn aan het zwembad. We lopen terug en stappen gelijk het water in. Dat hoger staat dan vanmorgen 🤔. Will gaat op onderzoek uit en ontdekt dat de vlotter afgebroken is en los ligt (waarschijnlijk na het noodweer van maandagavond) waardoor er voortdurend water bij blijft komen. Hij draait de kraan dicht en we proberen zoveel mogelijk water aan de kant van de zee uit het bad te krijgen, zodat het niet meer steeds over het terras de woonkamer in loopt. Dat lukt aardig 😁. 

Rond half 6 gaan we douchen en omkleden, want om half 7 heeft Astrid gereserveerd bij Eetcafé De Buurvrouw. Een hartstikke gezellig restaurant, topbediening, met ook nog eens superlekker eten! Een aanrader 👌. 

Weer thuis nemen we een kop koffie/thee en, verrassing, koelen we weer af. We zijn zo blij met ons zwembad hier 😍. Will en ik zijn kapot en gaan vroeg naar bed. Morgen mogen we uitslapen. Eens zien of dat gaat lukken.